Prinsjesdag

Wat was het weer gezellig in Den Haag en omstreken op de derde dinsdag van september. Boze boeren met trekkers, hooibranden langs de snelweg, terreur op het spoor. Een kabinet dat net als de voorgaande kabinetten niet verder komt dan een probleemanalyse. De polder en de Tweede Kamer worden uitgenodigd om ideeën aan te dragen voor oplossingen. En in de tussentijd worden we armer en armer.

Het is al decennia geleden dat we vaststelden dat Nederland ziek is. We hadden een ongekend gebruik van de Ziektewet en de WAO. De pogingen om dit af te remmen zijn feitelijk allemaal mislukt. De OECD/Eurostat gegevens laten ons zien hoe dat in 2022/2023 binnen de hele EU ligt:

Ik concludeer hieruit dat we weliswaar in de buurt van het EU-gemiddelde zitten, maar dat er enorme verschillen tussen de landen bestaan. Ik word daar wel nieuwsgierig van. Ligt dat aan hun arbeidsrecht, aan hun arbeidsethos, aan de culturele druk om mee te doen?

In Nederland wordt dit jaar een instroom in de WIA verwacht van 80.000 mensen. Daarvan is meer dan 10% jonger dan 30 jaar. Dat zijn dus mensen die al twee jaar ziek zijn. Overwegend is er bij hen sprake van mentale problemen. Misschien is het nobel dat Hans Spekman en de zijnen in de FNV in actie komen om de rechten van deze mensen te beschermen, maar ik was toch blij om hem te horen zeggen dat er meer moet worden gedaan aan preventie. Daar zal het overigens bij blijven. Preventieve oplossingen doen het nooit goed. We zijn zeer curatief ingesteld en daar speelt de industrie op in. We gaan door met ons foute leven tot het pijn gaat doen. Dan nemen we XTC, cocaïne, Ozempic en Pfizer-gifstoffen. Het verval is zichtbaar op straat. Mensen die geen schaamte meer hebben om er als een zwerver bij te lopen, in prullenbakken op zoek gaan naar eten, zelfs bedelaars op straat vinden we normaal. Laat mij volgend jaar maar eens die Troonrede schrijven.