Wij gebruiken cookies om het webverkeer te analyseren. Er worden geen persoonsgegevens verzameld en uw bezoek wordt geanonimiseerd om uw privacy te waarborgen.

  • Openingstijden : maandag t/m vrijdag van 8:30 uur tot 17:00 uur
Simone

Simone

Haar acne verraadt dat ze nog afscheid aan het nemen is van de puberteit. Ze is heel bescheiden, zelfs ietwat verlegen, maar toch zelfbewust. Ze woont in Kleinarl, een buurdorp van Grossarl, gelegen in het Salzburgerland. Als ze verneemt dat we naar een grote muziekwinkel gaan wil ze wel kwijt dat ze ook muziek maakt. Ze is lid van de plaatselijke Kapelle, die vanavond moet optreden. Ze kan er niet bij zijn want ze moet werken. Het dilemma is voelbaar. Maar ze heeft toch gekozen voor haar werk in het hotel waar wij mogen verblijven. Het is rond tien uur in de avond als het diner is afgelopen. Simone kan dan gaan opruimen en de tafels gereedmaken voor het ontbijt van morgen. Die morgen is ze er weer. De reis van buurdorp naar buurdorp duurt bijna een uur. Ze laat ons voelen dat ze trots is op haar dorpje en op haar werk. Ze is van top tot teen dienstbaar en toegewijd. Als ik haar in mijn lompigheid voor de voeten loop, is zij het die Entschuldigung zegt. Zij staat waar Oostenrijk voor staat. Traditie, toewijding en trots.

Traditie en moderne ontwikkeling hand in hand
In ons hotel is de derde generatie van de familie al in aantocht. Vader en moeder werken volop mee en maken praatjes met de veelal terugkerende gasten. Oma loopt nog rond om de planten op de balkons te verzorgen. De kwaliteit is hoogstaand, de faciliteiten zijn uiterst geavanceerd. Dat kan dus samengaan, traditie en moderne ontwikkeling. Natuurlijk ben ik in vakantiemodus en zie ik de wereld om me heen een stuk positiever. De zon schijnt over het prachtige landschap en de berglucht is uitermate aangenaam. Maar ik kom er niet omheen dat de Oostenrijkers het in veel opzichten beter doen dan wij. Ze zijn rustig, om tien uur ’s avonds is er nauwelijks nog geluid te horen. Om 7 uur ’s ochtends wel, want dan zijn ze al volop in de weer. Gras maaien op een steile berg is een interessante klus. Ik bekijk het en bewonder hun vlijt. Ik geniet van hun nadruk op familie, gezond leven, veel bewegen, maar ook genieten van het leven. De producten die ze aanbieden in het ontbijtbuffet zijn overweldigend en meestal uit de eigen streek.

Nürnberg
Je neemt altijd iets mee van een vakantie in het buitenland. Dan bedoel ik inspiratie. Op de weg terug naar huis besloten we om twee overnachtingen te doen in Nürnberg. We waren er wel eens gaan kijken naar het plein waar de toespraken van Hitler plaatsvonden. De stad is zeer de moeite waard. Veel historie, maar ook een duidelijke connectie met het Derde Rijk. De Nürnbergers ontkennen dat deel van hun historie niet. Het blijft natuurlijk ongemakkelijk. Het hooggelegen kasteel vertelt de verhalen uit het verleden en laat de macht zien van het Duitse Rijk (het Tweede Rijk). Tijdens het Nazibewind werden hier belangrijke gasten ontvangen. De atmosfeer van de Altstadt staat in schril contrast tot deze donkere periode. Heel gemoedelijk, heel kalm. Dat Albrecht Dürer, in Nürnberg geboren en het laatste deel van zijn leven werkzaam, zulke meesterwerken in deze atmosfeer kon produceren is niet vreemd.

De rust wordt verstoord door politie te paard die plotseling in het oude centrum verschijnt. Gevolgd door politiewagens met zwaailicht en veel politiemensen te voet. Zij zijn de voorbodes van een demonstratie van mensen die zich verzetten tegen immigratie en tegen het verkwanselen van de traditionele Duitse waarden. Met Duitse vlaggen en niet mis te verstane teksten op meegedragen borden uiten ze schreeuwend hun ongenoegen over het gebrek aan bescherming van de grenzen en het falen van de democratie. Even later volgt een tegendemonstratie van beschermers van de vrijheid van gender en seksuele geaardheid. De wijze waarop beide groepen zich uitdossen vertoont veel gelijkheid: gekleurde haren, tatoeages, goedkope kleding. De vele bezoekers van de binnenstad, vaak niet van Duitse komaf, laten zich er niet door storen. Zij likken verder aan hun net gescoorde ijs en vervolgen hun geslenter.

Ik zou ervoor willen pleiten om de Duitse taal weer meer aandacht te geven in ons onderwijs. Het is gek dat onze kinderen Engels spreken in landen die zo belangrijk zijn voor ons en waar zoveel van te leren valt.

Categorieën : Column Rob Tripost
Rob Kusters
Rob Kusters
Auteur

Rob is senior consultant en specialist in fiscaliteit, strategie en bedrijfseconomie

0 Reacties

Geef een reactie

Uw e-mail adres wordt niet publiekelijk gemaakt.