Dr. Karina

Kinderen brengen veel zorgen met zich mee, aldus de gemiddelde ouder. Niets is minder waar als het om onze Karina gaat. Ze was 15 toen ze op een zondag in 2012 ineens deel uitmaakte van mijn gezin. De dag erna bracht ik haar voor het eerst ’s ochtends vanuit Vijlen naar het Bernardinuscollege in Heerlen. Daar volgde ze het gymnasium, profiel Natuur en Gezondheid (N&G), en ze was een bovengemiddelde leerling.

Er is maar een klein deel uitverkorenen op deze planeet die het gymnasium met dit profiel aankunnen. Het zijn o.a. onze toekomstige medisch specialisten die je hier aantreft. Je hebt een hoog IQ nodig, maar nog veel meer andere eigenschappen, zoals discipline, inzet en overtuiging. Elke avond om half elf ging ik naar haar kamer om haar dringend te verzoeken de boeken voor die dag te sluiten. Ze kwam dan nog even naar beneden om wat te drinken, een klein beetje af te schakelen en dan naar bed. Vijf dagen in de week, nooit een wanklank, geen gezeur, geen geklaag. Ik vond het altijd heel moeilijk voor haar dat iedereen haar prestaties vanzelfsprekend vond. Ja, Karina, die kan dat wel, die haalt dat wel.

In 5 gym moest ze een snuffelstage doen. Natuurlijk was het de bedoeling om het werkveld dat aansluit bij je profiel eens te onderzoeken. Tot onze grote verbazing wilde ze niet naar een afdeling van het ziekenhuis. Ze zag zichzelf in de toekomst helemaal niet in de rol van medisch specialist. Ik regelde voor haar een dagje bij een advocatenkantoor. Dat vond ze leuk. Ze had al werkervaring opgedaan in de horeca, dat vond ze ook leuk. Ze was heel gewild als vakantiekracht en voor bijbaantjes. Na het behalen van haar diploma gingen we op pad om universiteiten te bezoeken en studierichtingen tegen het licht te houden. Van rechten naar economie en terug. Maar Karina koos op het laatste moment voor Taal en Cultuurstudies in Utrecht. Ok, je bent jong en je wilt je eigen keuzes maken. Ouders moeten dan vooral support geven. En daar gingen we met de verhuiswagen naar Utrecht.

Na twee jaar kwam de lang gehoopte uitspraak dat ze niet verder wilde met deze studie. Zelfs Arend Jan Boekestijn had zich over haar ontfermd, maar het was te weinig uitdagend. Ze had de decentrale toets gedaan, zonder dat wij het wisten, voor de studie Geneeskunde in Maastricht en die had ze glansrijk gehaald. Terug naar Maastricht, mooi voor ons, en een studierichting die aansloot op haar Gymnasiumprofiel. We mochten een keer mee naar een college cardiologie, superleuk. Ze werkte bij Tripolis voor zover ze tijd had, ze hielp mee op de IC tijdens corona, werkte op de huisartsenpost bij het academisch ziekenhuis. Ze was kindney racer, dan reed ze met nieren voor transplantaties van ziekenhuis naar ziekenhuis in een speciale bestelauto. Niets was haar te veel. Maar ze was altijd dochter, altijd aandacht voor ons, we hadden haar altijd wel ergens om ons heen.

Tijdens de studie geneeskunde ging ze meehelpen met een promotieonderzoek op de afdeling Gynaecologie. Ze was daar goed bekend, omdat ze er meerdere coschappen had doorlopen. Toen de promovendus uitviel kreeg ze de vraag voorgelegd of zij het onderzoek wilde voortzetten. Dat is zo een moment dat je een vader-dochtergesprek hebt. Inmiddels weet ik dat wat ik adviseer nooit zal worden opgevolgd. Zo zijn kinderen. Dus als je ze een bepaalde richting op wilt bewegen moet je hen de tegenovergestelde richting adviseren. U voelt hem al. Ze ging het doen. Naast de reguliere geneeskundestudie ging mevrouw werken aan het onderzoek.

Toen ik het proefschrift las begreep ik pas echt wat ze gedaan had. Gedurende 7 jaar had ze bijna 1.000 bevallende vrouwen geïnterviewd om inzicht te krijgen in de ervaringen met continue zorg tijdens de bevalling. Tijdens de verdediging werd ze scherp bevraagd, maar ze hield zich staande. Het is een academische zitting die wordt besloten met “ora est” (het is tijd). De prorector, die de rector magnificus tijdens de academische zitting vervangt als voorzitter, zei me na afloop dat het niet moeilijk was om in de zaal de ouders te vinden. Die zitten namelijk altijd te huilen. Ik geef het toe, tijdens de hele ceremonie had ik een brok in de keel. Maar dat gold voor alle familieleden en vrienden. Iedereen was trots op deze kanjer. Met 29 al gepromoveerd. Nu werkt ze in een huisartsenpraktijk, omdat de opleiding tot gynaecoloog niet bracht wat ze ervan had verwacht. Gepromoveerd in de gynaecologie, maar straks huisarts. Dan is ze dokter en doctor. Dokter is de beroepstitel, doctor is de hoogste academische graad.

Omarm uw naasten tijdens de komende feestdagen. Besef dat ze belangrijk voor u zijn. Ik wens u voor 2026 heel veel geluk en een goede gezondheid.